မဟာပိပ္ဖလီ ဇာတ်တော်

မဟာပိပ္ဖလီ ဇာတ်တော်

ရှေးရှေးတုန်းက ဘုရားအလောင်းတော်သည် ဝေဒပညာ၊ အတတ်ပညာ၊ အကျင့်သီလတို့နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ရသေ့ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုရသေ့ကြီးသည် တောနက်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ ကျောင်းတကာအုံ့၊ ဆွမ်းခံကျောင်း အုံ့၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းကျောင်း အုံ့ စသည်ဖြင့် ကျောင်းပေါင်းများစွာကို တည်ထောင်တော်မူသည်။ ကျောင်းတိုင်းကျောင်းတိုင်းတွင်လည်း သဒ္ဓါတရားထက်သန်သော သီလရှင်၊ ရဟန်းတို့အား ပညာရေး၊ သီလရေး၊ သမာဓိရေးတို့ကို သင်ကြားပေးတော်မူသည်။ ထိုရသေ့ကြီး၏ ကျောင်းတော်ကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး တပည့်သာဝက အများအပြား ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် ပိပ္ဖလီ မည်သော ရသေ့ငယ်တစ်ပါးသည် အလွန်ထူးခြားသည်။ သူသည် အလွန်ထက်မြက်ပြီး အရာရာကို လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်သည် အလွန်တုန်လှုပ်လွယ်သည်။ အနည်းငယ်မျှသော အနှောင့်အယှက်ကိုပင် မခံနိုင်ပေ။

တစ်နေ့သော် ဘုရားအလောင်းတော် ရသေ့ကြီးသည် မိမိ၏ ကျောင်းတော်ကြီးသို့ ကြွလာတော်မူသည်။ ကျောင်းတော်ကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် အလွန်စိမ်းလန်းစိုပြေနေပြီး သစ်ပင်ပန်းမန်တို့သည်လည်း လှပဆန်းကြယ်စွာ ပွင့်ဖူးနေကြသည်။ ရသေ့ကြီးသည် တပည့်များအား တရားဟောကြားပြီးနောက် မိမိ၏ ကျောင်းဆောင်သို့ ပြန်လည်ကြွချီတော်မူသည်။ ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် အနီးအနားတွင် ရပ်၍ ရသေ့ကြီး၏ တရားတော်ကို အာရုံပြုနေသည်။ ရသေ့ကြီးသည် မိမိ၏ တပည့်များအား မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးတော်မူသည်။

“ပိပ္ဖလီ၊ သင်သည် ဘာကို အာရုံပြုလျက် နေသနည်း။ သင်၏ စိတ်သည် အဘယ်သို့ ရှိသနည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။

ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် ခေါင်းကို ငုံ့၍ “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် အရှင်ဘုရား၏ တရားတော်ကို အာရုံပြုနေပါသည်ဘုရား။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် အလွန်တုန်လှုပ်လျက် ရှိပါသည်ဘုရား။ အနည်းငယ်မျှသော အနှောင့်အယှက်ကိုပင် မခံနိုင်ပါဘုရား” ဟု လျှောက်တင်သည်။

ရသေ့ကြီးသည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်အား မေတ္တာရှည်စွာ ကြည့်၍ “အသင်၏ စိတ်သည် အဘယ့်ကြောင့် တုန်လှုပ်လျက် ရှိသနည်း။ အသင်သည် ကမ္မဋ္ဌာန်းကို မကျင့်သလော” ဟု မေးတော်မူသည်။

ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် မျက်နှာငယ်လျက် “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ကျင့်ပါသည်ဘုရား။ သို့သော်လည်း အကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် အလွန်တုန်လှုပ်လျက် ရှိပါသည်ဘုရား။ အနည်းငယ်မျှသော အနှောင့်အယှက်ကိုပင် မခံနိုင်ပါဘုရား” ဟု ထပ်မံလျှောက်တင်သည်။

ရသေ့ကြီးသည် ပြုံးတော်မူ၍ “အသင်၏ စိတ်သည် အဘယ့်ကြောင့် တုန်လှုပ်လျက် ရှိသနည်း။ အသင်သည် အရာရာကို လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်သော်လည်း စိတ်ကို မချုပ်တည်းနိုင်။ အသင်သည် ပိပ္ဖလီ သစ်သီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ပိပ္ဖလီ သစ်သီးသည် အလွန်မွှေးကြိုင်သော်လည်း လေတိုက်ခတ်လျှင် လျင်မြန်စွာ ကြွေကျတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အသင်သည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်ဟု ခေါ်ရပေမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

“အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကို အဘယ်သို့ တည်ငြိမ်အောင် ကျင့်ရပါမည်နည်း” ဟု ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်က မေးသည်။

ရသေ့ကြီးသည် “အသင်သည် အာနာပါန ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ကျင့်ရမည်။ အသက်ရှူသွင်းသောအခါ ရှူသွင်းကြောင်း၊ အသက်ရှူထုတ်သောအခါ ရှူထုတ်ကြောင်းကို အာရုံပြုရမည်။ စိတ်သည် အဘယ်သို့ ရောက်ပါစေကာမူ ထိုအရပ်မှ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်၍ အသက်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်ခြင်းကို အာရုံပြုရမည်။ ဤသို့ အကြိမ်ကြိမ် ကျင့်ရမူ စိတ်သည် တည်ငြိမ်လာမည်” ဟု ဟောတော်မူသည်။

ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် ရသေ့ကြီး၏ တရားတော်ကို နာယူပြီးနောက် မိမိ၏ ကျောင်းသို့ ပြန်လည်ကြွချီတော်မူသည်။ သူသည် ရသေ့ကြီး၏ အဆုံးအမအတိုင်း အာနာပါန ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံအားထုတ်တော်မူသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်သည် အလွန်တုန်လှုပ်လွယ်သောကြောင့် အလွန်ခက်ခဲသည်။ အနည်းငယ်မျှသော အသံကို ကြားလျှင်ပင် စိတ်သည် လွင့်ပါးသွားသည်။ လေတိုက်ခတ်လျှင်ပင် စိတ်သည် လွင့်ပါးသွားသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကျင့်ရန် အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲရသည်။

တစ်နေ့သော် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် တောထဲသို့ ဆွမ်းခံကြွလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် လေသည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။ သစ်ပင်များသည် လေနှင့်အတူ တုန်ခါလျက် ရှိသည်။ ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်၏ စိတ်သည် အလွန်တုန်လှုပ်လျက် ရှိသည်။ သူသည် လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးသွားမည်ကို စိုးရိမ်လျက် ရှိသည်။ ထိုအခါ သူသည် ရသေ့ကြီး၏ အဆုံးအမကို သတိရသည်။ သူသည် မျက်လုံးကို စုံမှိတ်၍ အသက်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်ခြင်းကို အာရုံပြုသည်။ လေသည် သူ့အား အလွန်ပင် နှောင့်ယှက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ကြိုးစား၍ စိတ်ကို အသက်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နဂါးမင်းတစ်ပါးသည် မိုးရွာစေရန်အတွက် နဂါးခေါင်းကို မြှောက်လျက် ရှိသည်။ နဂါးမင်းသည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်အား မြင်သောအခါ အလွန်အံ့ဩသည်။ သူသည် မည်သည့်အခါမှ မမြင်ဖူးသော ရသေ့ငယ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်အား မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးသည်။

“အသင်သည် မည်သူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ တုန်လှုပ်လျက် ရှိသနည်း” ဟု မေးသည်။

ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် မျက်လုံးကို ဖွင့်၍ “အကျွန်ုပ်သည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ် ဖြစ်ပါသည်ဘုရား။ အကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် အလွန်တုန်လှုပ်လျက် ရှိပါသည်ဘုရား။ အကျွန်ုပ်သည် အာနာပါန ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ကျင့်နေပါသည်ဘုရား” ဟု လျှောက်တင်သည်။

နဂါးမင်းသည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်သနားသည်။ သူသည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်အား ကူညီလိုသည်။ သူသည် “အသင်သည် အလွန်ပင် ခက်ခဲစွာ ကျင့်နေသည်။ အသင်သည် မိုးရွာစေရန်အတွက် နဂါးခေါင်းကို မြှောက်လျက် ရှိသည်။ မိုးရွာလျှင် လေသည် ငြိမ်သက်သွားမည်။ ထိုအခါ အသင်၏ စိတ်သည် တည်ငြိမ်လာမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ထိုအခါ ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် နဂါးမင်းအား ကျေးဇူးတင်သည်။ သူသည် နဂါးမင်းအား “အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်အား ကူညီပေးတော်မူမည်ကို အကျွန်ုပ် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်ပါသည်ဘုရား” ဟု လျှောက်တင်သည်။

နဂါးမင်းသည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်အား မေတ္တာရှည်စွာ ကြည့်၍ “အသင်သည် ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံအားထုတ်လျှင် စိတ်သည် တည်ငြိမ်လာမည်။ အသင်သည် ပိပ္ဖလီ သစ်သီးကဲ့သို့ မဖြစ်စေနှင့်။ အသင်သည် မြေကြီးကဲ့သို့ ခိုင်မာသော စိတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ထိုအခါ နဂါးမင်းသည် မိုးရွာစေရန်အတွက် နဂါးခေါင်းကို မြှောက်သည်။ မိုးသည် အလွန်များစွာ ရွာသည်။ လေသည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် မိုးရွာနေစဉ်တွင် အာနာပါန ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ကျင့်နေသည်။ သူ၏ စိတ်သည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လာသည်။ သူသည် မိုးရေစက်များကို အာရုံပြုသည်။ သူသည် လေ၏ တိုက်ခတ်ခြင်းကို မခံစားရတော့။ သူသည် မိုးရေစက်များကို အာရုံပြုရင်း အလွန်ပင် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် မိုးရွာပြီးနောက် အလွန်ပင် စိတ်တည်ငြိမ်လာသည်။ သူသည် ရသေ့ကြီး၏ ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လည်ကြွချီတော်မူသည်။ ရသေ့ကြီးသည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်အား မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်သည်။

“ပိပ္ဖလီ၊ သင်၏ စိတ်သည် အဘယ်သို့ ရှိသနည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။

ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် “အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လာပါသည်ဘုရား။ ကျွန်ုပ်သည် အာနာပါန ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံအားထုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်ဘုရား” ဟု လျှောက်တင်သည်။

ရသေ့ကြီးသည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်အား ချီးကျူးတော်မူသည်။ “အသင်သည် အလွန်ပင် ထက်မြက်သော သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။ အသင်သည် ပိပ္ဖလီ သစ်သီးကဲ့သို့ မဖြစ်စေနှင့်။ အသင်သည် မြေကြီးကဲ့သို့ ခိုင်မာသော စိတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ထို့နောက် ရသေ့ကြီးသည် ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်အား တရားတော်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ “အသင်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကျင့်ကြံအားထုတ်ရမည်။ စိတ်သည် တည်ငြိမ်လာလျှင် အသင်သည် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်မည်။ အသင်သည် နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

ပိပ္ဖလီ ရသေ့ငယ်သည် ရသေ့ကြီး၏ တရားတော်ကို နာယူပြီးနောက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သည်။ သူသည် ရသေ့ကြီး၏ အဆုံးအမအတိုင်း အာနာပါန ကမ္မဋ္ဌာန်းကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံအားထုတ်တော်မူသည်။ သူ၏ စိတ်သည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လာသည်။ သူသည် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ပြီး နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိတော်မူသည်။

ဤဇာတ်တော်မှ ရရှိသော အဆုံးအမမှာ – စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကျင့်ကြံအားထုတ်ခြင်းသည် အလွန်ပင် အရေးကြီးပါသည်။ စိတ်သည် တည်ငြိမ်လာလျှင် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိမည်။